Gidene ithafen..

İnsanı enine boyuna sorgulatan birçok an vardır. Mesela sevdiğin, değer verdiğin ve hatta hayatından kesitleri sunduğun kişinin sebepsiz, ardında yığınla soru bırakarak çekip gitmesi. Evet tam olarak bu sizi bir yargıç edasıyla sorgulatıp durur. Belki uzun cümlelerle belki 5n1k yaparak kısa kısa...
Gelgelelim bunlara bir cevabınız olur mu? İlk bu durumla karşı karşıya kaldığınızda olmaz... Sonra sorgular tahminlere dönüşür, tahminler kesinliklere. Bu çekip gitmenin sebebi farklı olsa dahi siz kendi kesinliğinize inanırsınız uzun süre. Sonra çekip gidenin arkasından sanki gerçek anlamda yitirmiş gibi gözyaşları dökülür,siyahlara bürünülür. Çünkü biliyorsunuzdur çekip gidenin kararlılığını. "Hadi eyvallah" bile demeye teessüf etmez. Gider! Ona dokunabilme yollarınıza bir bir barikatlar kurar. O sizin için ölmüştür artık siz ise ondan daha önce... Belki bir kürek daha fazla toprak atılmıştır üstünüze. Çünkü giden eksik gider, kalan ise durduğu yerde çoğalır, bin parçaya bölünerek verir kendini toprağa.

Anlamsız Boşluk

   Gerçekle sahteyi ayırt edemez oldum son günlerde. Hangi duygu gerçek hangi üzüntü veyahut hangi mutluluk sahte, düşünüpte bir sonuca varmam muamma. Düşünüpte bir sonuca varmam ümitsiz, biraz boynu bükük. Bir sürü boşluk var bu coğrafyalarda yarımyamalak, bir başına, fazlaca yalnız.
Ama aslında en büyüğü zaman boşluğu, hani o; saatlerce ağlayıp kendini bin parçaya  böldükten sonra farkında olmadan uyuyakalıp sabah gözlerini açtığın o an. Hiçbir şeye anlam veremediğin an.