Bana Tanrı'nın Çizimlerini Göster

bir portaldan sızıyorum

ana rahmi denilen yerden
nasıl bir sancı bıraktığını, asıl hissettirdiğini
ya da bu ekinin bu daracık yerden nasıl baş verdiğini
bilmiyorum
artık kaç şiirde kendi doğumumu yazdığımı,
yeniden doğuyorum diye kendimi betimlememe rağmen
asla bu hayatı yaşayıp ya da
yeniden doğmayı hak edecek beceriyi kazanıp
kazan(a)madığımı bilmiyorum.
kaç kelime kaç kelimeyi doğuruyor
hangi noktalama işareti nereye
yerleşiyor
hangi kuytulara sürtünüyor
ve hangi diyarlara gidip geliyor
hızla

ya
    da
yavaş bilmiyorum.
neyi biliyorum?
hangi özlü sözü bir şiirden alıntı diye yutturuyorum
hangi tınıda fısıldıyorum hırlayarak
ya
   da
ç a ğ ı l d a yarak.
vücudumun neresi kaç kilo geliyor ve bunun toplamı
ruhumun kilosu ediyor mu
bana katmanlarını göster bu bilmecenin
nerden nereye doğru süzülmem gerek
resmimin üzerine bıyık mı çizilmesi gerek
ya da sorduğum soru
ferrarisini satan bilge tarafından mı
yanıtlanması gerek
söyleyin
bana milyonlarca cevap verin
karışmış ırkların içinden geçin
bu hiyerarşiye son verin
kanı emilmiş yaratıkları piyasadan çekin
dilediğinizi yapın
dilediğiniz şiiri yazıp ona buna sallayın
bu şiiri bir yerde basın ya da basmayın
ama benim soramadığım sorunun cevabını bana verin.

(-şiirin insan bedeninde şahlanması-)
bana Tanrı’nın çizimlerini göster
belindeki oyuk, sana verilen bir damga mı
bu nasıl bir insan olduğunu gösterir
seni çekici kılar mı
bana çizimlerini göster Tanrı’nın
sana verilen damga mı belindeki oyuk
bir insan olduğunu gösterir mi bu, nasıl
çekici seni kılar mı
kelimelerin yerini değiştirmem
bu şiirin asıl anlamını bozar mı sandın
-
acılar
Tanrı’nın bahşettiği çizimleri bu
yer yüzünden siler mi
*(bu yeryüzünden)
*(bu yer, yüzünden)

DEPRESİF EPİZOT

bileniyorum bir sanrıyla,

dizlerine doğru uzanan ve eteğinden süzülen ırmağın

kirletilmiş sularında arınmak için

çırpınıyorum, yüzme nedir bilmeden.

içimin kuytusunda sönmeyen bir alaz durmadan körükleniyor

doğamıyorum yeniden,

ve tüketiliyorum, tüm haklarım sende saklıyken bile

yitiyorum.

son kullanım tarihimi geçiriyorlar, kasıtlı,

uyluklarımdan sarkıyorum yeryüzüne.

sana sunulan vaatlerden ve düşük bütçeli işlerden

kopar beni, hırpala

ben hor görülmeyi seviyorum artık.

sakın seveme beni, sorgula

ancak boynundan çenene uzanan sıcaklıkta tedavi et bu ruhumu

beni kutsa,

Meryem’in şalından devşirme bir şeyler fısılda kulağıma

ama duyama, sen et beni

ama eyleme.

ellerimi yarat bastığın topraktan

tutmayı düşünme lakin.

şu yaşımda olayım, kocamış olayım ama

emeklemeyi bilmeyeyim

açlığımda tek bir

meme kelimesi çıkamasın ağzımdan ki

doyumsuz bir çocuk olmuş olayım kucağında

ve mırıldandığın ninnilerle beraber

aforoz et beni taşıdığın bu kucaktan.

seni tanrı ile eş görmem dışlasın tüm toplumdan beni

soyutlanayım kendimden bile, tek bir kelime etme hakkı verilmesin ki

boğulayım canlı canlı, ellerin tarafından

günahlarımdan arındırmaya çalış beni

ihtiyacım olan bu.

Beni kurtar kasvetli hallerimden;

Depresyon:

ağır bir depresyonun intihar süsü verilmeye çalışılmış

olur olmadık yerlerinden kanıyorum

kelimeleri kazıdığım bedenime bakıyorum,

sen ise delirdiğimi düşünüyorsun

yalanlar uydurduğumu

yeni hastalık isimleri bulup bunu kendime yedirdiğimi,

inkar etsem de bunu sen diyorsun diye kabulleniyorum

ve bedenime kazıdığım kelimeler yok oluyor sözgelimi.

benliğimi kaybediyorum,

kim olduğumu hatırlayamıyorum çoğu kez

ruhum dirense bile

bol unutmalı senaryolar yaşıyorum.

vurgulu kelimelerin tınısını ezberleyebiliyorum sadece

dudakların birleştiği ya da

dilde titreyen harfleri barındırıyor

depresyon gibi.

Yitiklik:

güçlü olduğuma dair birçok kelime kuruyorum gün aşırı

işe yaramadığını bildiğim halde, doğumdan olgunluk evresine kadar

içime bu gücü yerleştirmeyi kabul etmeye çalışıyorum,

kuşkusuz.

varlığımı belirleyen kelimeleri peşi sıra söylüyorum

bedenimde yitmemek adına ama

yitiyorum

                  kurtar.

Kimlik Bunalımı:

  neyim ben

  kimim

 neciyim

  kimlerdenim

Varoluş:

bu dünyada sen var et beni

                     hiçbir ana doğurmaz çünkü böyle bir hatayı.

İsa'nın Dirilişi- Sidney Lanier / Çeviri

Bazı sabahlar nehrin kıyısında bekleyen gün ışığını

Erken uğramış bir sonbahar uzun çimenleri dalgalandırır durduğu yerde,

Bozkırın havzasında titrer hafif bir rüzgâr

Ve sanki bir mezar boyunca esmiş gibi, uğuldar.

Ve sonra ben duraksayıp bu uğultuyu dinlerim.

Bilindik bir akıntıya yabancı gözlerle bakarım.

Ölüm tarafından fısıldanan vahşi doğum çığlıklarını duyunca

Rüyaya daldığını sanan insanları, ben biliyorum.

Ardından su zambakları yükselir yavaşça

Bildiğim hayatın bucaksız yüzü,

Değişti, mucizeler ve hayretle,

Bir zamanlar, kar ile perdahlanmış ateş içinde yanan gözlerle doldu artık.

Makul şimdi, kaşları eski Acı ile hemen kırışmış,

Durgun ağzı huzur ve dermanı için bekliyordu.

Tövbe serpiştirilmiş küllerin saflığı,

Uysal bir çiçek başı gibi sarkıyordu, bükük.

Acımasız savaşın eski yaraları yok oldu;

Ve Duyu’nun boğuştuğu tüm o mavi çürükler gitti

Kırmızı lekelerin tüm üzücü kırıntıları savruldu,

Ve sönük kızarıklık bir yüreğin çalınmasına adandı.

Başkalaşmış durumların engin evhamı hâlâ

Gizli günahlar veya kıyamet tarafından görülmemiş,

Geriye kalan, artık su canlılarının arasında bekle,

Dayan, şurada parıldayan nilüfer çiçeklerinin yamacında.

On sekiz yüzyıl boyunca nehrin kıyısında,

Ve dalgalanan bir imparatorluğun fırtınalı zamanında

--Bırak rüzgârlar bozkırdan uzanıp uğuldasın tenime,

Mecbur muyum tüm bunlara, ben, Mesih, mezarıma ulaşmak için.

                                               Sidney Lanier

                                            (Çeviren: Aleyna Özden)

RÜYA HAFTASI - Carol Ann Duffy / Çeviri

Bu gece değil, rüyanın içindeyim

Bala bulanmış karanlığın kalbinde

Tavan arasında, kayığın içindeki bir yatakta.

Büyük yaşlı ağaçların ve rüzgârın olduğu

Parkın kenarındaki ev;

Gıcırdıyor Nuh’un gemisi gibi.

Yarın değil, düşlüyorum

Alacakaranlık şafağa dönene kadar,

En, anlamsız, mehtap, biçilmiş, bunalım

Okunmamış bir kitap açık ellerimde,

Asla uçamamış bir kuş misali… dalgın

Telefonda kuş cıvıltıları.

Ertesi akşam değil, rüyanın kalbindeyim

Ayın yakamozunda,

Yatağın bir sayfası uykunun ilk harfi

Loş bir oda, yağmur çatıda,

Hepsi sana kafiyeli

Bir şiirin ruhuna yazılmış kelimeler gibi.

Ondan sonraki gece de değil, rüyadayım

Yıldızlar yüzünde mavi olana dek

Yıllanmış ışıklarını yansıtıyor

Uzayın mürekkebi ile,

Avlular dolusu, siyah ipek gece

Uykulu yüzümü örtüyor.

Ertesi akşam da değil, rüyanın içindeyim

Sahtekar gece yarısının kolunda

Başka biri tarafından esir bir sevdalı

Felaketten yoksun, bir çocuk gibi

Annesi tarafından sakinleştirilmiş, nazik ve içten,

Bir efsundan on iki altın uzak.

O gece de değil, düşlüyorum

Kızgın kumlar iç çekiyor

Akıntılar gelip gidene dek.

Balinanın yalnız şarkısı

Dalgalara çentik atıyor

Islak geceler boyunca.

Son gece de değil, rüyanın kalbindeyim

Tekleyen saatin

Örtünün, kapalı gözlerin altında

Tüm renkler siyaha soluyor şimdi

Son gecenin gün ışığı aceleyle batıyor

Göz kamaştırıcı karanlıkla kavuşmak için.

Carol Ann Duffy

(Çeviren: Aleyna Özden)

EĞER BENİ UNUTURSAN - PABLO NERUDA /ÇEVİRİ

Bilmeni istediğim

Bir şey var.

Biliyorsun nasıl olduğunu:

Kristal aya, uzun süren güzün 

Penceremdeki kızıl dalına 

Baktığımda,

Kütüğün buruşuk bedeninden

Yayılan ateşin

Sımsıcak küllerine

Dokunduğumda,

Sanki var olan her şey

Kokular, ışıltı, metaller

Her şey taşıyor beni

Yüzen küçük kayıklarla

Senin bekleyen adana doğru.

Pekâlâ,

Beni  sevmeyi unutursan 

Ben de seni sevmeyi unutmalıyım azar azar.

Eğer birden 

Unutursan

Arama o an beni

Çünkü unutmuş olurum çoktan. 

Eğer hasretle ve delice düşünüyorsan,

Sancakların rüzgarını

Hayatımdan neler gelip geçti,

Karar ver

Beni bu kıyıda

Kalbimin gömülü, köklerimin derinde olduğu yerde,

Bırakmaya niyetliysen

Anımsa

O gün,

O saatte,

Kaldıracağım kollarımı

Ve köklerim yeni bir toprak aramaya 

Gidecek uzaklara.

Fakat

Eğer her gün,

Her saat,

Benim yazgım olduğunu hissedersen

Bulunmaz bir aşkla,

Her gün beni aramak için

Yükselirse bir çiçek dudaklarına,

Ah sevdiğim, ah benliğim,

Tüm bu yangınlar bana hep tekrarlanır,

Hiçbir şey sönmüş ya da unutulmuş gelmez,

Sevgim beslenir seninle, sevdiğim

Ve yaşadığın müddetçe, kollarında olacak

Terk etmeden benimkileri.

                 Pablo Neruda

        (Çeviren: Aleyna Özden)

Aort

Yutkundum sözcüklerimi
Sitemler içindeyim
Yarınlara;
Gecelere hükmeden
Sessizliğe.
Sessizlik içimde,
Yüreğimin derinliklerinde,
Kaybolup giden yıllarımda,
Yiten umutlarımda koskoca bir sızı.
Suskunluğun bir çığlığı olmasın,
Tutsaklığın bir dili.
Aort damarını kessinler
Suskunluğun...
                              

Boşluk

   İnsan bir boşluğa seslenirde çok sonra fark eder o boşluğun her zerresinin kendinden oluştuğunu. Bağırır çağırır ama bir tek kendisi duyar bunu. O sesleniş bir o ufuk çizgisindeki boşluğa bir bu yandaki boşluğa çarpıp yankılanarak, biraz da eksilerek kulağına gelirde bir tek kendisi duyar. Seslenmesi de o boşlukta hapsolur, duyduklarıda. Ve kendiside.. İnsan bir boşluğa seslenirde, sonrasında yitip gider..

YALNIZLIKLAR

       

         

          

              Neresinden bakılırsa bakılsın,
                  Her cümlede bir çift göz vardır
           ve her noktada bir insan.
                    O insan ki, bakar bize ve ötemize;
          ve o insan ki, giyindiği zamanın gerisinden sorar
                  hep kaygılanır, duraksar ve sessizdir;
          ve geldim demenin bir sessizliği varsa, öpüşelim
                   demenin, sen hala gitmiyor musun demenin ya da
           ölmek istemenin bir sessizliği varsa,
                 kelimeleri de vardır sessizliğin
                duruşun kelimeleri vardır;
        bakışın, uzanışın,
    gülüşün...

 Ama yalnızlığın kelimeleri yoktur.

O, bütün kelimelerden oluşmuş bir kelimedir. 

Masa çırılçıplaksa bir sandalyeyi gösterir bize,

siyah beyazı, beyaz siyahı gösterir.

Uzatmıştır parmağını bir çocuk, uzakları;
uzaklarsa çocuğu gösterir.
Ottur taş dibinde salınır boyunca, rüzgarı;
ve rüzgardır çullanır üstüne
otu gösterir.
Adımlarınızın ürkekliğidir,
basacağınız yeri;
kuştur gökyüzünü,
gökyüzüdür kuşu gösterir.
Ne
neyi
neyle örterse örtsün,
her şeyin bir göstereni vardır.

Yalnızlığı gösterense, her şeydir.

Ölülerin dönüp dolaşıp bizde yaşamasıdır yalnızlık.

Her ölü ölümünü kanıtlar,
yani yaşadığını;
ve biz durup dinlenmeden ölümlere ekleniriz,
kurtuluş yoktur.
Yazılmamış kitaplardır ölüler
ve zamanın rafına kaldırılmış gümüşlerdir.
Onlar ki, bir yanlarını bırakırken bize,
bir yanımızı götürmüşlerdir.

Bu yüzden alışverişimiz hiç eksilmez onlarla;
uçsuz bucaksız bir çölde
ya da dağların ardındaki bir dağ başında
kendi kendimizle konuşuyorken bile
onlarla konuşuyoruzdur.
Dedikleridir dediklerimizin birazı,
birazı onlara diyeceklerimiz.

Hiç kuşkusuz, dünya ölülerle ağırdır;
ve yeryüzü onlarla kalabalık.

İçimizdeki suç kurdu kımıldadıkça onları anarız.
Çünkü, her diri ölüyü yağmalar
- ki biz de bulaşmışızdır o talana.
Ayakta kalma duygumuzu doyurmak için
bir atmaca olmuşuzdur
ölüye,
ay ışığında canlı canlı parlayan bir saltanat
kurmuşuzdur mermerden;
taşına yaldızlı harfler döşemişizdir ince ince,
ardından çiçek konvoyları yürümüştür
renkleri tekrarlayarak,
ardından gül şerbetleri, ilahiler,
sonra cennet yeşili hüzünlerin çekip çevirdiği törenler.
Üstelik, ölümü biraz daha gerçek kılmak için
gazetelere ilan vermişizdir.

(Çünkü, ölümler işitildiği an gerçekleşir
ve işitilen kadardır.)
Gene de her şey boşunadır;
biz öldürdükçe yaşar ölüler.
Upuzun gölgeleriyle (ölüm insanı biraz daha büyütür)
içimizde gezinirler;
kımıltılarımıza dokunurlar hatta,
bakışlarımıza bulaşırlar.

Ölülerin dönüp dönüp bizde yaşamasıdır yalnızlık.

                                                                       HASAN ALİ TOPTAŞ