Bana Tanrı'nın Çizimlerini Göster

bir portaldan sızıyorum

ana rahmi denilen yerden
nasıl bir sancı bıraktığını, asıl hissettirdiğini
ya da bu ekinin bu daracık yerden nasıl baş verdiğini
bilmiyorum
artık kaç şiirde kendi doğumumu yazdığımı,
yeniden doğuyorum diye kendimi betimlememe rağmen
asla bu hayatı yaşayıp ya da
yeniden doğmayı hak edecek beceriyi kazanıp
kazan(a)madığımı bilmiyorum.
kaç kelime kaç kelimeyi doğuruyor
hangi noktalama işareti nereye
yerleşiyor
hangi kuytulara sürtünüyor
ve hangi diyarlara gidip geliyor
hızla

ya
    da
yavaş bilmiyorum.
neyi biliyorum?
hangi özlü sözü bir şiirden alıntı diye yutturuyorum
hangi tınıda fısıldıyorum hırlayarak
ya
   da
ç a ğ ı l d a yarak.
vücudumun neresi kaç kilo geliyor ve bunun toplamı
ruhumun kilosu ediyor mu
bana katmanlarını göster bu bilmecenin
nerden nereye doğru süzülmem gerek
resmimin üzerine bıyık mı çizilmesi gerek
ya da sorduğum soru
ferrarisini satan bilge tarafından mı
yanıtlanması gerek
söyleyin
bana milyonlarca cevap verin
karışmış ırkların içinden geçin
bu hiyerarşiye son verin
kanı emilmiş yaratıkları piyasadan çekin
dilediğinizi yapın
dilediğiniz şiiri yazıp ona buna sallayın
bu şiiri bir yerde basın ya da basmayın
ama benim soramadığım sorunun cevabını bana verin.

(-şiirin insan bedeninde şahlanması-)
bana Tanrı’nın çizimlerini göster
belindeki oyuk, sana verilen bir damga mı
bu nasıl bir insan olduğunu gösterir
seni çekici kılar mı
bana çizimlerini göster Tanrı’nın
sana verilen damga mı belindeki oyuk
bir insan olduğunu gösterir mi bu, nasıl
çekici seni kılar mı
kelimelerin yerini değiştirmem
bu şiirin asıl anlamını bozar mı sandın
-
acılar
Tanrı’nın bahşettiği çizimleri bu
yer yüzünden siler mi
*(bu yeryüzünden)
*(bu yer, yüzünden)

İsa'nın Dirilişi- Sidney Lanier / Çeviri

Bazı sabahlar nehrin kıyısında bekleyen gün ışığını

Erken uğramış bir sonbahar uzun çimenleri dalgalandırır durduğu yerde,

Bozkırın havzasında titrer hafif bir rüzgâr

Ve sanki bir mezar boyunca esmiş gibi, uğuldar.

Ve sonra ben duraksayıp bu uğultuyu dinlerim.

Bilindik bir akıntıya yabancı gözlerle bakarım.

Ölüm tarafından fısıldanan vahşi doğum çığlıklarını duyunca

Rüyaya daldığını sanan insanları, ben biliyorum.

Ardından su zambakları yükselir yavaşça

Bildiğim hayatın bucaksız yüzü,

Değişti, mucizeler ve hayretle,

Bir zamanlar, kar ile perdahlanmış ateş içinde yanan gözlerle doldu artık.

Makul şimdi, kaşları eski Acı ile hemen kırışmış,

Durgun ağzı huzur ve dermanı için bekliyordu.

Tövbe serpiştirilmiş küllerin saflığı,

Uysal bir çiçek başı gibi sarkıyordu, bükük.

Acımasız savaşın eski yaraları yok oldu;

Ve Duyu’nun boğuştuğu tüm o mavi çürükler gitti

Kırmızı lekelerin tüm üzücü kırıntıları savruldu,

Ve sönük kızarıklık bir yüreğin çalınmasına adandı.

Başkalaşmış durumların engin evhamı hâlâ

Gizli günahlar veya kıyamet tarafından görülmemiş,

Geriye kalan, artık su canlılarının arasında bekle,

Dayan, şurada parıldayan nilüfer çiçeklerinin yamacında.

On sekiz yüzyıl boyunca nehrin kıyısında,

Ve dalgalanan bir imparatorluğun fırtınalı zamanında

--Bırak rüzgârlar bozkırdan uzanıp uğuldasın tenime,

Mecbur muyum tüm bunlara, ben, Mesih, mezarıma ulaşmak için.

                                               Sidney Lanier

                                            (Çeviren: Aleyna Özden)

RÜYA HAFTASI - Carol Ann Duffy / Çeviri

Bu gece değil, rüyanın içindeyim

Bala bulanmış karanlığın kalbinde

Tavan arasında, kayığın içindeki bir yatakta.

Büyük yaşlı ağaçların ve rüzgârın olduğu

Parkın kenarındaki ev;

Gıcırdıyor Nuh’un gemisi gibi.

Yarın değil, düşlüyorum

Alacakaranlık şafağa dönene kadar,

En, anlamsız, mehtap, biçilmiş, bunalım

Okunmamış bir kitap açık ellerimde,

Asla uçamamış bir kuş misali… dalgın

Telefonda kuş cıvıltıları.

Ertesi akşam değil, rüyanın kalbindeyim

Ayın yakamozunda,

Yatağın bir sayfası uykunun ilk harfi

Loş bir oda, yağmur çatıda,

Hepsi sana kafiyeli

Bir şiirin ruhuna yazılmış kelimeler gibi.

Ondan sonraki gece de değil, rüyadayım

Yıldızlar yüzünde mavi olana dek

Yıllanmış ışıklarını yansıtıyor

Uzayın mürekkebi ile,

Avlular dolusu, siyah ipek gece

Uykulu yüzümü örtüyor.

Ertesi akşam da değil, rüyanın içindeyim

Sahtekar gece yarısının kolunda

Başka biri tarafından esir bir sevdalı

Felaketten yoksun, bir çocuk gibi

Annesi tarafından sakinleştirilmiş, nazik ve içten,

Bir efsundan on iki altın uzak.

O gece de değil, düşlüyorum

Kızgın kumlar iç çekiyor

Akıntılar gelip gidene dek.

Balinanın yalnız şarkısı

Dalgalara çentik atıyor

Islak geceler boyunca.

Son gece de değil, rüyanın kalbindeyim

Tekleyen saatin

Örtünün, kapalı gözlerin altında

Tüm renkler siyaha soluyor şimdi

Son gecenin gün ışığı aceleyle batıyor

Göz kamaştırıcı karanlıkla kavuşmak için.

Carol Ann Duffy

(Çeviren: Aleyna Özden)

EĞER BENİ UNUTURSAN - PABLO NERUDA /ÇEVİRİ

Bilmeni istediğim

Bir şey var.

Biliyorsun nasıl olduğunu:

Kristal aya, uzun süren güzün 

Penceremdeki kızıl dalına 

Baktığımda,

Kütüğün buruşuk bedeninden

Yayılan ateşin

Sımsıcak küllerine

Dokunduğumda,

Sanki var olan her şey

Kokular, ışıltı, metaller

Her şey taşıyor beni

Yüzen küçük kayıklarla

Senin bekleyen adana doğru.

Pekâlâ,

Beni  sevmeyi unutursan 

Ben de seni sevmeyi unutmalıyım azar azar.

Eğer birden 

Unutursan

Arama o an beni

Çünkü unutmuş olurum çoktan. 

Eğer hasretle ve delice düşünüyorsan,

Sancakların rüzgarını

Hayatımdan neler gelip geçti,

Karar ver

Beni bu kıyıda

Kalbimin gömülü, köklerimin derinde olduğu yerde,

Bırakmaya niyetliysen

Anımsa

O gün,

O saatte,

Kaldıracağım kollarımı

Ve köklerim yeni bir toprak aramaya 

Gidecek uzaklara.

Fakat

Eğer her gün,

Her saat,

Benim yazgım olduğunu hissedersen

Bulunmaz bir aşkla,

Her gün beni aramak için

Yükselirse bir çiçek dudaklarına,

Ah sevdiğim, ah benliğim,

Tüm bu yangınlar bana hep tekrarlanır,

Hiçbir şey sönmüş ya da unutulmuş gelmez,

Sevgim beslenir seninle, sevdiğim

Ve yaşadığın müddetçe, kollarında olacak

Terk etmeden benimkileri.

                 Pablo Neruda

        (Çeviren: Aleyna Özden)